Moon: Panda i ja

Moon: Panda i ja wychodzi poza obszar filmów o dzieciach, które kochają zwierzęta. Jest to wprawdzie punkt wyjścia do opowiadanej historii, ale dzięki niej widz odkrywa wielowymiarowy świat emocji; i nie tylko sympatyzuje z przeuroczą pandą Moon, ale chce zrozumieć postępowania innych bohaterów oraz rozwój ich relacji.  Bo to właśnie relacje w tej opowieści są najważniejsze

Główny bohater - Tiene - jest zwyczajnym dwunastolatkiem, który nie ma przyjaciół, ale jest blisko z siostrą i grami komputerowymi. Siostra pozornie jest ułożona, spokojna, niemal idealna, ale to okazuje się nieprawdą. Ich rodzice różnią się od siebie diametralnie; ojciec jest wymagający, oczekuje od dzieci sukcesów, a mama jest czuła, wyrozumiała i równie zagubiona co jej dzieci. Do tej niepotrafiącej się komunikować rodziny dołącza babcia, która jako jedyna przedstawia zdrowe podejście do wnuków i życia. To ona właśnie staje się przewodnikiem dla zagubionego i nieszczęśliwego rodzeństwa.

Ogromna wrażliwość, mądrość i zdrowa opiekuńczość babci w relacjach z dorastającymi wnukami jest tutaj wyraźnie przeciwstawiona surowości, brakowi emocjonalności (i w pewnym sensie obojętności) ojca dzieci. Chłopiec, który czuje się zagubiony; nie wie, kim dokładnie jest (lub chce być) i co najważniejsze, czy jest wystarczająco dobry w czymkolwiek, oraz jego siostra – ułożona, racjonalna, ale nie poddająca się emocjom, odbywają pewną metaforyczną (a później również prawdziwą) podróż w głąb siebie. W tym wszystkim pomaga im babcia – silna, mądra i dojrzała kobieta, pozwalająca im na popełnianie błędów i wyciąganie z nich nauk.

Świat babci widz utożsamia z zielenią, górami, zwierzętami i harmonią – przestrzenią pomocną w odnalezieniu siebie oraz wewnętrznego spokoju. W tym miejscu bohaterowie poczują szczęście, zrozumienie i wsparcie. Liya po raz pierwszy od długiego czasu daje upust emocjom, a Tien spotyka - pandę Moon, która staje się dla niego przyjacielem; kimś, kto nie ocenia i bez słów pomaga ukoić smutek. Kontakt z tym niezwykłym zwierzęciem nie tylko pozwala zaspokoić potrzebę bliskości, ale także prowadzi do odkrycia pasji i cennych umiejętności. W kontakcie z naturą Tien odbywa podróż w głąb siebie i odzyskuje poczucie wartości. 

Pobyt w zielonym i harmonijnym domu babci przerywany jest powrotem do rodziców – dużego i głośnego miasta, przepełnionego presją, rutyną i napiętą atmosferą. 

Najważniejsze przesłaniania filmu można znaleźć w słowach babci: „pamiętaj, żeby znaleźć w sobie równowagę” oraz „dzieci nie są odpowiedzialne za kłopoty rodziców”. Mogą one skłonić dorosłych widzów do przyjrzenia się swoim zachowaniom w stosunku do dzieci - do usłyszenia ich głosu, do traktowania dzieci i młodzieży jak partnerów; a znalezienie równowagi w życiu (dzięki pomocy z zewnątrz- czy tak jak w przypadku Thiana przez kontakt ze światem zwierząt, czy dzięki specjalistom) jest tak samo ważne w życiu dorosłych, jak i dorastającej młodzieży.

Film traktuje nie tylko potrzebie miłości i posiadania przyjaciela, ale także o ochronie zwierząt, środowisku, uzależnieniu od gier komputerowych, emocjach wobec rozwodu rodziców, wywieraniu presji i wielu innych sprawach. Skłania również do refleksji nad potrzebą szukania równowagi w świecie zdominowanym przez smartfony, konsole i tablety; pomaga dostrzec, że prawdziwa bliskość rodzi się z bezpośredniego kontaktu z drugim człowiekiem i naturą.

Zmagania bohaterów są przekonujące i uniwersalne, pomimo osadzenia w konkretnych realiach kulturowych. A porozmawianie o chińskiej kulturze (jak tradycyjny taniec trenowany przez Lyię, ćwiczenia medytacyjne wykonywane przez babcię, Święto Księżyca - puszczanie lampionów, cykady jako symbol odrodzenia i nieśmiertelności, czy też starożytna chińska legenda wyjaśniającą, dlaczego pandy mają charakterystyczne czarno-białe futro) może być dodatkowym walorem edukacyjnym. Podobnie jak zajęcia o pandach czy innych aspektach przyrodniczo-geograficznych.

Chociaż film nie jest wolny od pewnych uproszczeń i niedoskonałości na poziomie scenariusza, to posiada wyraźne walory edukacyjne, a wspólny seans będzie świetnym punktem wyjścia do rozmów na przeróżne tematy.

Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Monika Głowacka, Izabela Kozielec, Tatiana Wasilewska