Symfonia o umieraniu to niezwykle realistyczny i wymagający dramat, ukazujący skomplikowane relacje oparte w dużej mierze na egoizmie i „siatce wzajemnych korzyści”. Obserwując rodzinę Lunies niemal w chirurgicznych szczegółach, dostrzegamy ich wewnętrzne konflikty, pielęgnowane latami urazy, niechęć, a nawet wrogość. Jednocześnie ich historia uświadamia nam, jak często dochodzi do podobnego rozpadu więzi pomiędzy z pozoru bliskimi sobie ludźmi. Brak bliskości, ciepła i miłości staje się brzemieniem, które utrudnia nie tylko budowanie zdrowych relacji, ale także moralne i zdrowie funkcjonowanie w życiu codziennym.
Film jest zwierciadłem współczesnego społeczeństwa. Obnaża relacje rodzinne i ukazuje zagubienie, osamotnienie oraz egoizm, które stały się sposobem na przetrwanie kolejnego dnia. Trudne relacje z rodzicami, między rodzeństwem, w małżeństwach i związkach partnerskich uwidaczniają brak miłości i wzajemnych więzi.
Losy filmowej rodziny mają wymiar uniwersalny i pozwalają na głęboką refleksję na temat rozpadu rodziny. Różnorodność postaw, emocji i problemów ukazanych w filmie Matthiasa Glasnera daje szerokie pole do analizy oraz zrozumienia mechanizmów prowadzących do destrukcyjnych relacji. Dzięki temu staje się on wartościowym materiałem do refleksji nad kondycją współczesnego społeczeństwa.
Wszystkich ukazanych bohaterów łączy silna potrzeba bliskości, co rodzić może pole do dyskusji nad zagadnieniem samotności w różnych etapach życia, potrzeby towarzystwa drugiego człowieka obok, może nawet miłości (rodzicielskiej, romantycznej, braterskiej). Młody widz zostaje również skonfrontowany z różnymi obliczami depresji, a relacja Toma i jego najlepszego przyjaciela (szczególnie jej zakończenie) może zapoczątkować dyskusję na temat sposobów pomocy bliskim w pokonaniu tej choroby.
Istotnym tematem poruszanym w Symfonii o umieraniu jest również kwestia starzenia się, współzależności od innych i coraz większych trudności w radzeniu sobie z samotnością w podeszłym wieku. Oglądamy na ekranie bezsilność w chorobie, brak zrozumienia ze strony systemu i reszty członków rodziny oraz poniżenie, jakiego doznaje bezsilny, schorowany człowiek.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Emilia Żuber, Izabela Kozielec, Michał Surówka
Choroba, nagość, seks, cierpienie związane z chorobą, realistycznie ukazane narodziny, przemoc fizyczna wobec kobiet, nadużywanie alkoholu, palenie papierosów, wulgarny język, samobójstwo.
Autobiograficzny film niemieckiego reżysera Matthiasa Glasnera to przejmująca opowieść o rodzinie w kryzysie. Nagrodzona Srebrnym Niedźwiedziem za najlepszy scenariusz produkcja jest zarazem absurdalnie zabawna, śmiertelnie poważna, czuła i brutalna. Glasner udowadnia, że o tych najtrudniejszych sprawach można mówić w zaskakujący sposób.
W centrum tej opowieści jest rodzina, która już dawno zapomniała o łączących ją więzach. Dopiero widmo śmierci staje się czymś, co potrafi dać namiastkę bliskości i doprowadzić do ponownego spotkania schorowanych rodziców oraz dorosłych, prowadzących burzliwe życie dzieci.
Kiedy cierpiący na demencję Gerd trafia do domu opieki, jego żona Lissy zostaje sama. Odpowiedzialność za losy starzejących się rodziców spada na ich syna Toma, cenionego dyrygenta przed czterdziestką, którego życie, zarówno zawodowe, jak i osobiste, przypomina jeden wielki chaos. Podobnie zresztą jak jego siostry Ellen, mającej wyraźną słabość do alkoholu oraz żonatych mężczyzn.
Bohaterowie muszą jednak pamiętać, że ucieczka przed odpowiedzialnością, podobnie jak wszystko inne w życiu, ma swoją cenę... Ta historia jest jak najlepsza rodzinna sesja terapeutyczna.
