NAGRODA ZEF na LET'S DOC 3. Festiwal Filmów Dokumentalnych dla Młodej Widowni 2025
Za podjęcie trudnego i ważnego tematu w niezwykły, przemyślany sposób. Za oddanie filmowej przestrzeni bohaterce w kryzysie zdrowia psychicznego, której głos nie zawsze ma szansę wybrzmieć. Za czułość i uważność, z jaką reżyserka wprowadza widzów w świat choroby, w którym pośród lęku i samotności, udaje się jej uchwycić również drobne jasne momenty. Za bycie blisko Gosi – z szacunkiem i bez naruszania granic – dzięki czemu mamy okazję ją usłyszeć, zrozumieć i mocno trzymać za nią kciuki. Za czułe spojrzenie, ale bez upiększania, blisko bohaterów, i szerokie tło relacji rodzinnych i przyjacielskich. Za wyjątkowo trafne ujęcie tematu przedstawiające z jednej strony bohaterkę, relacje, ale i określone spektrum jednostki chorobowej, które poprzez potęgowanie uczucia niedopasowania/próby dopasowania staje się tematem uniwersalnym, towarzyszącym młodzieży na etapie dorastania. Za to, że daje sporo ciepła i nadziei, mimo grozy tego, z czym mierzą się bohaterki.
--------------------
Film mocny i poruszający, ale nieprzekraczający granic intymności, pokazujący w pełen empatii sposób bardzo trudny temat - chorób psychicznych młodych ludzi. Główna bohaterka, jej bliscy i znajomi pozwolili realizatorom filmu wejść do swojego życia i z bliska pokazać problemy, z którymi się borykają - zarówno osoby walczące z chorobą jak i ich rodziny oraz przyjaciele.
Widz może ich zobaczyć w chwilach pełnych optymizmu, energii i szczęścia, ale i w sytuacjach dramatycznych - pełnych cierpienia, zwątpienia, bezsilności. Przekonujący, prawdziwy, angażujący emocjonalnie.
Ponieważ temat jest trudny, dystans może przynieść też uhistorycznienie tej opowieści i rozmowa o tym, jak zmieniała się postawa społeczeństw i medycyny wobec zaburzeń i chorób psychicznych; warto wspomnieć uczniom o szpitalach psychiatrycznych jako ośrodkach kontroli i opresji (także w perspektywie antropologii kultury), a w konsekwencji o ewolucji systemów pomocy i leczenia. Nauczycielki i nauczyciele języka polskiego mogą także odnieść się do literackich narracji prezentujących doświadczenia choroby i zamknięcia.
Warto po obejrzanym filmie porozmawiać z uczniami i przekazać im kontakt do osób, z którymi mogą bezpiecznie, bez skrępowania i oceniania porozmawiać czy sięgnąć po ewentualną pomoc np.szkolny psycholog/pedagog, czynny całą dobę telefon/czat zaufania dla dzieci i młodzieży lub dla osób w kryzysie psychicznym, rodzina, przyjaciele, nauczyciele. Atutem filmu są nagrania głównej bohaterki, poprzez które dzieli się ona swoimi emocjami, doświadczeniami, stanami, budując tym samym świadomość o osobach zmagających się z chorobą. Film niepozbawiony jest momentów, które wnoszą nieco humoru pozwalając na pewien oddech od bardzo trudnej i poruszającej tematyki. Wielość perspektyw - Gosi, jej koleżanek, rodziny, terapeutów - daje możliwość szerokiego spojrzenia na schizofrenię i uświadomienia sobie tego, iż nie dotyka ona tylko osobę chorą, ale i jej rodzinę czy najbliższe otoczenia. Usposobienie Gosi i jej walka powoduje, iż widz przez cały film kibicuje i trzyma za nią kciuki.
Film oceniało Jury ZEF w składzie: Iwona Bartnicka, Justyna Budzik, Elżbieta Piotrowicz, Michał Surówka, Kamila Szwarc
Bardzo trudny temat choroby psychicznej, próby samobójcze, ślady samookaleczania, radykalnie różne emocje, stany depresyjne, podkreślanie poczucia bezradności wobec choroby.
Gosia to pełna życia dziewczyna, która pragnie studiować pedagogikę specjalną, bo wierzy, że może pomóc ludziom, którzy doświadczają kryzysu psychicznego. Od 13. roku życia sama spędziła wiele czasu w ośrodkach psychiatrycznych. Ma za sobą stany psychotyczne i epizody depresji. Potrafi jednak śmiać się z rzeczy bardzo trudnych. Swoją historią udowadnia, że osoba żyjąca ze schizofrenią każdego dnia może odnosić małe i duże sukcesy. Jej historia jest tak naprawdę opowieścią o miłości, sile woli i bezwarunkowym wsparciu.
