W stronę słońca

Skromny i minimalistyczny formalnie dokument ma charakter obserwacyjny, choć bohaterowie dorośli kilkukrotnie zwracają się do kamery. Reżyserka jednak raczej ukrywa swoją obecność. W filmie głos mają zarówno dorośli (rodzice-para), jak i dzieci, czyli trzej synowie, których rodzice zabrali w permanentną podróż kamperem. W montażu wybrano zarówno sceny sielskie, pokazujące zabawę na plaży, wspólne posiłki czy momenty bliskości, jak i momenty trudniejsze: nieporozumienia między małżonkami, ataki złości czy smutku chłopców, sytuacje konfliktowe między członkami rodziny. Dzięki temu film jest uczciwy i nie przedstawia wyłącznie pozytywnej strony van life’u, jaka czasem wyłania się z materiałów na Instagramie czy TikToku. Można z niego dowiedzieć się, z jakimi trudnościami borykają się podróżujący. 

W stronę słońca będzie ciekawe zwłaszcza na zajęciach wychowawczych/wdż poświęconych relacjom międzyludzkim, sposobom komunikacji, podejmowania decyzji, uznawaniu podmiotowości i decyzyjności młodego człowieka (decyzja jednego z synów, by wrócić do Polski i do systemu szkolnego), rytuałom rodzinnym i kulturowym (np. święta i sposób ich spędzania). Może stać się także kontekstem dla zajęć z geografii, jako ilustracja niektórych miejsc oraz materiał modelujący odpowiedzialny kemping z troską o naturę i jej zasoby.

Wartością filmu jest mnogość tematów, które mogą zostać poruszone z uczniami. Z młodszymi odbiorcami warto podjąć temat potrzeb kontaktów z rówieśnikami na każdym etapie dzieciństwa. Obecnie zarzuca się młodym, że swoje aktywności społeczne przenieśli do Internetu, natomiast film wyraźnie pokazuje, że kiedy Internet staje się jedyną możliwością kontaktu, pojawia się tęsknota za kontaktem bezpośrednim. Ponadto bardzo dobrym tematem do rozmowy jest konieczność ponoszenia przez dziecko konsekwencji decyzji rodziców.

Ciepła i pełna uważności relacja w rodzinie, która jest zbiorowym bohaterem filmu, pokazuje też moc rozmowy, wyjaśnień i metody rozwiązywania za jej pośrednictwem konfliktów. Dialog i słuchanie się nawzajem okazują się w tym filmie najważniejszymi składnikami przepisu na wspólną podróż piątki osób zamkniętych 24h na dobę w małej przestrzeni. 

Dokument pozwala widzom dołączyć do rodziny w jej podróży i przygodzie, która okazuje się lekcją bycia razem, szanowania granic drugiego człowieka, słuchania się nawzajem oraz dostrzegania wagi własnej przestrzeni i potrzeb. Dla młodego widza ciekawym może być obserwowanie dorastania jednego z chłopców, który zauważa, iż życie w drodze różni się od życia, jakie toczą jego rówieśnicy i tym samym pozbawia go to części przeżyć, doświadczeń i towarzyszących temu emocji. 

Dla starszych odbiorców ciekawy będzie temat dążenia do poczucia wolności (czy zapewnia je życie w przestrzeni campera?) a także konsumpcjonizmu i stosunku do dóbr materialnych (poczynając od scen likwidowania domu i wyprzedaży garażowej); interesujące może być też przyglądnie się związkowi dorosłej pary, podziałowi ról, który uwidacznia się podczas podróży czy nowym fascynacjom, którym ulegają.

Ponieważ bohaterowie są postaciami autentycznymi, których bez trudu znajdziemy w Internecie (na Instagramie) – kolejną przestrzenią do rozmowy jest autokreacja i wykorzystywania mediów do budowania metody na życie, co jest marzeniem wielu młodych ludzi.

W omawianiu filmu warto porównać wybory Kokowskiej z social mediami The Big 5 Family. Po premierze filmu na MDAG pojawiły się też rozmowy (podcasty) z bohaterami. Znajomość historii rodziny Traczyków pozwala spojrzeć na ich podróż i styl życia także z perspektywy klasowej, z uwzględnieniem kapitału kulturowego, społecznego i ekonomicznego, który posiadali. To odróżnia ich od nomadów opisanych np. w reportażu “Nomad life” w USA, którzy żyją w vanach w podróży z powodów ekonomicznych. Równie istotna może być dyskusja na temat obecnych źródeł zarobkowania rodziny (płatne współprace na Instagramie, produkty cyfrowe, marka odzieży Bloom).

W stronę słońca może więc stanowić ciekawy głos w dyskusji o tym, na ile romantyczna wizja życia w ciągłej podróży, znana z części wrzutek na YT lub TikToku, kusi, a na ile jest zgodna z rzeczywistością. Prosta forma dokumentu, w której bardziej niż widoki przemawia codzienność bohaterów, skłania do stawiania pytań, co powoduje, iż ludzie decydują się porzucić osiadły tryb życia, jakie predyspozycje gwarantują sukces w drodze, jak pogodzić oczekiwania z marzeniami i kiedy (lub czy) powiedzieć stop.

Na zajęciach szkolnych film może sprawdzić się jako rozwinięcie czy też dopełnienie przy omawianiu motywu podróży.

Film oceniało 4. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Iwona Bartnicka, Justyna Budzik, Agata Hofelmajer-Roś, Katarzyna Michalska