Pani Bucik

Pani Bucik to komediodramat opowiadający historię relacji dwojga indywidualistów: nastoletniej Simone oraz jej wuja- Phillipe’a. Dzieli ich niemal wszystko: wiek, temperament, status społeczny, a nawet gust muzyczny.

On – zamknięty w sobie, zmagający się z lękami społecznymi, wypaloną kreatywnością i utratą wiary w swoje możliwości. Ona – pełna życia, energii i z charakterem, który nie sposób zignorować. Zderzenie ich nieprzystających do siebie światów zapowiada trudną i wyboistą drogę ku wzajemnemu zrozumieniu.

Pod powierzchnią opowieści o relacjach międzyludzkich film porusza znacznie głębsze tematy. To opowieść o samotności, o trudnościach w nawiązywaniu kontaktu w świecie hołdującym indywidualizmowi, a także o społecznych lękach, które coraz częściej stają się nieodłącznym elementem naszej codzienności. Film podkreśla, że izolacja nie stanowi skutecznej metody radzenia sobie z problemami – konieczne jest poszukiwanie wsparcia i otwartości na drugiego człowieka.

Istotnym przesłaniem filmu jest również potrzeba budowania wspólnych płaszczyzn porozumienia, przypominając, że patrzeć z góry na kogoś można tylko po to, by wyciągnąć do niego rękę i pomóc mu się podnieść.

Film stwarza przestrzeń do rozmów i dyskusji. Jako kontekst literacki warto na języku polskim przypomnieć postać Pippi Langstrumpf, gdyż Simonę i Pippi łączy wiele: nie chodzą do szkoły, opiekują się zwierzęcą menażerią, sądzą, że mogą mieszkać samodzielnie, bez opieki dorosłych. Simona przygarnia np. skunksa, szopa pracza, pawia, papugę, kury, osła, a jej miłość do zwierząt przywołuje skojarzenia z polską imienniczką bohaterki – Simoną Kossak, która również od wczesnego dzieciństwa przejawiała ogromną empatię wobec zwierząt, a jednocześnie ze świata przyrody czerpała wsparcie, gdy zawodzili ją dorośli. 

Jednak najwięcej korzyści przyniesie omawianie motywów dotyczących sfery wychowawczej. Pokazanie słabości w świecie dorosłych (fobia społeczna i napady paniki u wujka dziewczynki) nie prowadzi do pesymizmu, lecz eksponuje zmagania z kryzysem i próbę walki ze słabościami. Żywiołowa Simona, wujek Filip i nauczycielka muzyki tworzą osobliwe trio odmieńców, których los stawia na swej drodze, by mogli otrzymać od życia drugą szansę. 

Film dodatkowo w dość subtelny sposób pokazuje postać dorosłego, którego dotykają problemy psychiczne oraz sposoby radzenia sobie z sytuacją ataku paniki przez osoby trzecie, co może być wartościowym przekazem dla dziecka i jego rodziców.

Pani Bucik wnosi również cenny komentarz na temat pracy artystycznej – nie unika skomplikowanej terminologii związanej z muzyką, takiej jak „wena”, „partytura” czy „opera”. Więc na lekcjach muzyki można skorzystać z rzadkiej okazji odwołania się do filmu podczas omawiania zagadnień programowych.

Właśnie wykorzystanie tematu opery, którą widz wraz z bohaterką może poznać od zaplecza, zaczynając od samego trudu pisania muzyki i inspiracji, przez kostiumy do prób generalnych, można uznać za jeden z atutów produkcji. Dzięki temu film ujawnia kulisy pracy twórczej, trudności związane z krytycznym spojrzeniem na własne dzieło oraz złożoność pracy zespołowej.

W tle pojawia się także subtelny, lecz istotny wątek ekologiczny - który nie wybrzmiewa tak mocno, jak wcześniejsze tematy, ale również jest jego istotną częścią.

Chociaż Pani Bucik jest filmem długim i w niektórych momentach akcja mocno zwalnia, to podejmując trudne i ważne tematy (straty, tęsknoty, samotności dziecka i dorosłego), łagodzone czasem elementami humorystycznymi, może skutecznie zaangażować młodą widownię i zainspirować do pogłębionej dyskusji o różnych problemach.

Jego zalety to: szerokie spektrum poruszanych tematów, umiejętne połączenie warstwy emocjonalnej z refleksyjnym komentarzem społecznym oraz wartościowy przekaz. Dając nadzieję na zmianę, pokazuje, jak tworzy się relacja rodzinna i jakie przeszkody dziecko oraz dorosły muszą pokonać, by pomóc sobie nawzajem.

Film oceniało 4. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Weronika Rolnik, Michał Surówka, Tatiana Wasilewska