Moja strona Wisły to film, który z pozoru opowiada o jednym miejscu – domu wielopokoleniowym w zapomnianej dzielnicy – choć tak naprawdę próbuje rozprawiać o ważniejszych, ponadczasowych tematach: o potrzebie bycia razem, o ludzkiej godności i o tym, jaki to przywilej, czuć się chcianym i posiadać własne bezpieczne miejsce.
Reżyser (warto tu podkreślić, że jest jednocześnie głównym bohaterem) stworzył opowieść prostą, a mimo to bardzo autentyczną. To kino społeczne bez patosu i moralizowania. W warstwie formalnej film balansuje między dokumentalną surowością a fabularną narracją. Aktorsko – szczególnie postać Kuby, lidera domu – przykuwa uwagę swoją naturalnością. To produkcja w dużej mierze niezależna, skromna, z mało znanymi powszechnie aktorami, dzięki czemu ma w sobie pewien rodzaj dokumentalnego autentyzmu.
Film pokazuje niechcianą i wypieraną stronę rzeczywistości społecznej – biedę, przemoc wobec dzieci, wykluczenie społeczne, społeczną znieczulicę. W tym sensie, utwór spełnia niezwykle istotną funkcję poznawczą i edukacyjną – pokazuje świat, który wydaje się nie istnieć, a tymczasem jest tu, w pobliżu, za miedzą.
Jest to w zasadzie film fabularny, nakręcony w stylu dokumentalnym. Forma ta może budzić u widza dezorientację. Sama fabuła posiada wiele nierozwiniętych wątków, takich jak początkowa scena “ochrzczenia”, motywacja rapera, rekrutacja dziewczyny do pracy, czy historia przeszłości Kuby. Wszystkie te niedopowiedzenia mogą utrudniać odbiór filmu. Bohaterowie są nakreśleni na tyle enigmatycznie, że młodemu widzowi momentami będzie trudno się z nimi utożsamiać.
W filmie jest wiele obrazów agresji werbalnej, a nierzadko także przemocy psychicznej, a czasami także fizycznej. Są one jednak adekwatne w stosunku do portretowanego środowiska społecznego, które cechuje strukturalna nierówność sprzyjająca narastaniu zachowań agresywnych. Z drugiej strony, autor pokazuje wartość poświęcenia dla innych, a także solidarność międzypokoleniową, w ramach której osoby starsze, w wieku emerytalnym, pomagają dzieciom, dzięki czemu same czują się potrzebne.
Film może być dobrym punktem wyjścia do rozmowy o tym, czym jest „dom” – nie jako budynek, ale jako relacja i wspólnota. Bardzo ważna – zarówno przed filmem, jak i po jego obejrzeniu – jest dyskusjami z uczniami, żeby im wytłumaczyć na czym polegają ukazane w filmie problemy.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Kamila Szwarc, Kamil Minkner
Przemoc psychiczna i fizyczna. Agresja werbalna. Liczne inwektywy i wulgaryzmy stosowane przez dzieci i dorosłych. Brak bezpieczeństwa. Porzucenie dziecka
Historia społeczności "domu wielopokoleniowego" i jego założyciela. W Polsce istnieją dopiero dwie takie placówki. DOM WISŁA to bardziej squat, to enklawa normalności, wartości i lokalnego folkloru, samotna i dzika wyspa na mapie wrogiej dzielnicy dużego miasta. I taki sam jest też prowadzący go Kuba. Ten dom jest jego całym światem, jego jedyną rodziną. Zbudował go na tajemnicy i teraz wszystko się rozpada.
