Historia o dorastaniu ubrana w szaty gatunkowe high school drama, komedii oraz odrobiny fantastyki. Główny bohater, 17-letni Sergiusz, przeżywa zawirowania związane z wiekiem dojrzewania: pierwsze zauroczenie dziewczyną, które stanie się przyczyną rozdźwięku z grupą przyjaciół, a także konflikt z ojcem faworyzującym starszego syna.
Sergiusz nie potrafi znaleźć wspólnego języka z bliskimi; na ich relacjach cieniem kładzie się kuriozalna, a zarazem tragiczna śmierć matki. Członkowie jego rodziny za wszelką cenę uciekają od tego bolesnego tematu, zanurzając się w twardym, „męskim” świecie policji, broni i mundurów. Sergiusz zupełnie tam nie pasuje – przez cały film walczy o prawo do bycia sobą i o szczerze autentyczną więź z bliskimi; szuka źródeł siły w świecie pełnym ocen i oczekiwań.
Wątek zaangażowania Sergiusza w larpy (gry fabularne inspirowane literaturą fantasy) jest punktem wyjścia do pełnych rozmachu inscenizacji kostiumowych bitew między orkami a elfami. Te sytuacje stają się dla niego bezpieczną przestrzenią przyjaźni, akceptacji i ekspresji. To miejsca, gdzie każdy może być kim chce, oderwać się od codziennych trudności i spędzić czas w gronie osób o podobnych pasjach. Tu także pojawia się przestrzeń do nauki mierzenia się z nowymi uczuciami (pierwsza miłość) i trudnymi emocjami (konflikty z przyjaciółmi). Film Kordiana Kądzieli zachęca do poszukiwania i rozwijania własnych pasji – nawet tych, które z zewnątrz mogą uchodzić za dziwne lub ekscentryczne.
Świetne są dialogi, wpadające w ucho i autentyczne, świetnie rysujące napięcia między nastoletnimi i dorosłymi bohaterami. Komediowy ton pozwala lepiej przekazać tematy najbardziej poruszające (żałoba, nieumiejętność wyrażania uczuć między ojcem a synem, poczucie odrzucenia) w sposób, który ich nie spłyca, a czyni bardziej przyswajalnymi.
Ciekawa jest też estetyka opowieści, zanurzona trochę w nostalgii za latami 90. XX wieku (wystrój wnętrz, samochody, kostiumy- scenografia wypełniona boazerią, stroje bohaterów i estetyka rekwizytów – np. zbliżenia na okładki książek fantasy), mimo że film rozgrywa się współcześnie, a w rękach postaci pojawiają się smartfony. To ukłon w stronę popularności stylu retro, lubianego przez widzów seriali dla nastolatków, takich jak Sex Education czy Stranger Things.
To intrygujące połączenie może być ciekawym punktem wyjścia do rozmów z młodzieżą oraz sposobem na uwrażliwienie młodych widzów na stronę wizualną kina.
LARP to opowieść o dorastaniu – w wyjątkowych okolicznościach i w niepowtarzalnym stylu. Choć film ma wyraźnie komediowy charakter, porusza tematy, które same w sobie nie wywołują rozbawienia: śmierć matki, trudne relacje rodzinne, brak akceptacji czy doświadczenie bullyingu; i zdecydowanie warto poddać je refleksji i pogłębić po seansie.
Film oceniało 5. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Justyna Budzik, Kaja Łuczyńska, Emilia Żuber
treści sporne:
żałoba głównego bohatera po matce oraz konflikt z ojcem i bratem z tego wynikający / sporadyczne wulgaryzmy / bullying / finałowa bitwa na jedzenie (główny bohater ma świadomość, że to marnowanie jedzenia – ale mimo to się w nią angażuje)
Sergiusz – nastolatek z technikum – jest niezrozumiany przez rodzinę i prześladowany przez rówieśników z powodu pasji do fantastyki i gier LARP (live action role-playing). W niesamowitym świecie wyobraźni i przygód spod znaku magii i miecza jest prawdziwym herosem – męskim, dzielnym, niepokonanym. W świecie rzeczywistym – już niekoniecznie. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, kiedy w klasie chłopaka pojawia się nowa uczennica – piękna Helena, w której ten zakochuje się od pierwszego wejrzenia. Niestety dziewczyna zaczyna kolegować się z grupą popularnych uczniów. Sergiusz czuje, że w starciu ze szkolnymi trollami ma nikłe szanse na zdobycie serca Heleny. Wszystko zmienia się, gdy niespodziewanie odkrywa tajemnicę nastolatki, a do miasta przybywa sławny autor bestsellerów.
