Akcja Wspaniałego świata rozgrywa się we Francji w niedalekiej przyszłości. To świat bardzo podobny do naszego; z tą różnicą, że normą staje się w nim wszechobecność technologii pod postacią robotów o nazwie T-O. Główna bohaterka nie potrafi się do takiej rzeczywistości dopasować, żyjąc razem z córką “na obrzeżach” tego futurystycznego społeczeństwa, trudniąc się niezgodnymi z prawem działaniami. Kiedy jedno z nich kończy się wpadką, matka traci prawo do opieki nad dzieckiem. Zdesperowana i osamotniona musi zaufać robotowi, którego wcześniej ukradła i nie udało jej się go sprzedać.
Film w ciekawy sposób porusza bardzo dzisiaj aktualny wątek obecności technologii w naszym życiu. Od problemu znikania zawodów, zastępowanych przez automatyzację i rozwój sztucznej inteligencji, po uzależnienie od narzędzi cyfrowych oraz coraz bardzo problematyczną relację człowiek-maszyna, w której powoli musimy zacząć sobie zadawać pytania o istotę i “człowieczeństwo” tychże relacji (Max zaczyna traktować T-O jak przyjaciela, który zresztą się dla niej poświęca jak człowiek) Z drugiej strony główna bohaterka zdaje się być jedna z nielicznych z ludzi w tej filmowej przyszłości, którzy dostrzegają zagrożenie wynikające z humanoizacji maszyn i oddania im pola w wielu obszarach życia (medycyna, edukacja, zdrowie psychiczne) Wystarczy zamiast robotów T-O “podstawić” pojęcie sztucznej inteligencji, żeby film stał się ciekawym pretekstem do rozmowy na temat wartości i zagrożeń, jakie niesie za sobą gwałtowny rozwój AI i konsekwencji, do jakich taka przyszłość może nas doprowadzić.
Silnym atutem produkcji są wyraziste postacie – zwłaszcza duet Max i Théo – oraz subtelnie poprowadzony wątek relacji rodzinnych i społecznych w kontekście możliwego wpływu nowych technologii na ludzi; pokazane jest tworzenie się więzi emocjonalnych pomiędzy człowiekiem a maszyną: dziecko- robot i dorosły-robot. Dodatkowo ciekawa aktorska kreacja postaci matki nadaje historii autentyczności i emocjonalnej głębi.
Walorem jest lekka forma, z elementami komicznymi; natomiast za minus można uznać zbyt jednowymiarowe potraktowanie relacji robot-człowiek, pominięcie wątpliwości i wyzwań związanych z funkcjonowaniem sztucznej inteligencji, przypisywanie jej ludzkiego wymiaru oraz niemoralny wydźwięk niektórych scen.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Film rekomendują: Izabela Wyppich, Emilia Żuber
treści sporne:
negatywne wzorce postępowania (kradzież, kłamstwo, włamanie, palenie papierosów, picie alkoholu) / wulgarny język (sporo przekleństw) i gesty- przede wszystkim głównej dorosłej bohaterki (czasem powtarzane przez jej nieletnią córkę i robota) /uczenie robota agresywnych zachowań
treści wrażliwe (opisała: Marta Szydłowska):
w sferze formy: brak
w sferze fabuły: możliwe pojawienie się różnych emocji (lęk, smutek, złość), związanych z przeżywaniem trudnej sytuacji matki i nastoletniej córki / wywołanie (czasem niepokojących) refleksji nt. własnych strategii reagowania w skomplikowanych sytuacjach / pokazanie, jak można (nawet nieświadomie) wpływać negatywnie na zależne/ młodsze/słabsze osoby
Akcja filmu rozgrywa się w niedalekiej przyszłości. Bezrobotna nauczycielka Max wraz z córką Paulą trudnią się drobnymi kradzieżami. Ich łupem najczęściej padają roboty, które sprzedają później na części na czarnym rynku, zdobywając pieniądze pozwalające im na codzienną egzystencję.
Życie bohaterek zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy w ich ręce trafia robot domowy typu T.0 o imieniu Théo – zbyt stary, by dało się go sprzedać. Gadatliwa, ciekawska, pomocna, a przy tym niezwykle racjonalna maszyna z miejsca zdobywa sympatię Pauli, od dawna marzącej o robocie. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nic gorszego nie mogło przytrafić się Max, która robotów i nowoczesnych technologii nienawidzi. Na skutek zbiegu niekorzystnych okoliczności sytuacja bohaterek nagle poważnie się komplikuje. Może to właśnie mechaniczny przyjaciel okaże się tym, czego Max najbardziej teraz potrzebuje?
