Kicia Kocia ma braciszka

Czy da się wyreżyserować Kicię Kocię kolejny raz w sposób, który nie znudzi młodego odbiorcy? Owszem! Siedem (tym razem aż siedem!) krótkich historyjek – przygód ulubionej przez przedszkolaków kotki daje widzom (także rodzicom) fantastyczny przykład, jak rozmawiać i jak radzić sobie z łatwiejszymi (a przede wszystkim tymi trudniejszymi) emocjami, których mały człowiek doświadcza, ale nie do końca je rozumie.

Ta odsłona przygód sympatycznej Kici Koci jest dojrzalsza tematycznie niż poprzednie części. Twórcy postanowili w niezwykle mądry i bezpieczny sposób skonfrontować małych odbiorców z poważnymi tematami, pokazanymi w kolejnych odcinkach.

Każdy z nich porusza inny problem, dotyka innych emocji, które łatwo przenieść na grunt świata przedszkolaka, a jak wiadomo najlepszą nauką jest ta przez zabawę… do tego z ich ukochaną kotką? Nie da się prościej spróbować przygotować małego człowieka na falę nieznanych mu emocji oraz sytuacji, których może doświadczyć.

W jednym z odcinków mała bohaterka musi się nauczyć, że złość należy do naturalnych uczuć i że można ją kontrolować, ale trzeba znaleźć sposób, żeby poradzić sobie z nią nie raniąc przy tym innych; dowiaduje się też jak okiełznać bezradność. Niezwykle cenny jest fragment, w którym przyjaciel bohaterki, Julianek, płacze po upadku i otarciu kolana. Nikt go z tego powodu nie wyśmiewa, wręcz przeciwnie, dzieci wspierają chłopca i przyznają, że dobrze czasem popłakać, bo dzięki łzom robi się nam lepiej na sercu; a pomoc innym jest bardzo ważna i każdy ma prawo o nią prosić.  Udowadnia, że radość i spokój można odnaleźć w najdrobniejszych rzeczach; warto zachwycać się przyrodą i tym, co nam proponuje. Strach przed nieznanym również da się pokonać, wystarczy spróbować to zrobić. Pointą dla czterdziestominutowej animacji jest odcinek o narodzinach braciszka Kici Koci. Kicia musi zrozumieć, że choć mama wiele czasu spędza przy noworodku, nie znaczy to, że córka stała się dla niej mniej ważna i przestała ją kochać. Bo cała rodzina jest ważna.

Serial doskonale wpisuje się w sferę rozwoju intelektualnego dziecka przedszkolnego, zwłaszcza w zakresie dostosowania do poziomu jego percepcji i nawiązywania do sposobu widzenia i analizowania rzeczywistości. Całość poszczególnych odcinków wiarygodnie ukazuje dziecięcy sposób myślenia i z pewnością tworzy opowieść, która trafi wprost do potrzeb odbiorczych wychowanka 4-6 letniego. Na uwagę zasługują doskonałe dialogi i staranny dubbing. 

Niewątpliwie zasadniczym walorem serii jest tematyka mieszcząca się w polu zainteresowań dziecka i wynikająca z wprowadzania go w różne światy, zawsze jednak sięgając do formuły zabawy. Oprócz omówionych wcześniej  można wskazać kwestie zdrowotne, higieniczne, takie jak odżywianie się (jedzenie warzyw) czy mycie zębów, a odcinek z wizytą u dentysty pomoże oswoić z miejscem, w jakim dziecko jeszcze nie było. Widz może poznać wyposażenie gabinetu stomatologicznego, jego przeznaczenie i ujmującą Panią dentystkę.

Z perspektywy aksjologicznej cenne jest ukazanie różnorodności (grupa przedszkolna ma charakter integracyjny, ale i wielokulturowy, w tym także międzygatunkowy, wraz z dziećmi w zajęciach uczestniczą wszak koty – co z perspektywy dziecka odpowiada poziomowi myślenia antropomorfizowanego).

Interesujące i ukazane w zajmującej formule relacji z wydarzeń są zagadnienia dotyczące np. wyborów, kart do głosowania (decyzja czym obsadzić grządki przedszkolnego ogródka), co stanowi niezłe przygotowanie do rozumienia idei demokracji – w tym  również konieczność odpowiedzialności za innych (koleżanka z alergią na pyłki szczawiu).

Mając na uwadze znaczenie rozwojowe - trafnie i z wielkim wyczuciem (by nie przekroczyć granicy pomiędzy zabawą i dziecięcym odkrywaniem znaczeń a perswazyjnością) ukazano świat przeżyć kilkulatka i jego prawo do odczuwania złości czy smutku. Widz utożsami się z bohaterką doświadczającą złości, ale też nauczy się określać tę emocję i nazywać, bowiem z filmu dowie się, jakie symptomy fizjologiczne mogą temu uczuciu towarzyszyć i rozpozna je, kiedy będzie sam je odczuwał. Znakomite są sposoby na rozładowanie złości (np. namaluj to - jako element sublimacji) czy wskazanie, że można kogoś pocieszyć, kiedy jest smutny, potrzeba tylko, by „odnaleźć w sobie pokłady wrażliwości na uczucia innych osób”. Wartościowe jest ukazanie rozmów z rodzicami i sytuacji, w których bohaterka opisuje uczucia, w tym mówi też o miłości do mamy, taty i brata, co może mieć znaczenie wzorotwórcze.

Trafnie sportretowano aktywność dzieci, zwłaszcza w zakresie zabaw tematycznych, podkreślając przy tym, iż nawet przedszkolak może posługiwać się kodem językowym rozwiniętym, jeśli dostarczymy mu wiedzy pojęciowej – zręcznie pokazano wprowadzanie definicji takich określeń, jak: farmaceuta, wernisaż czy kontemplacja. Przy tej okazji poznajemy skłonność kilkulatków do twórczości w zakresie neologizmów (specjalistka higieny jamy ustnej to zębowa specjalistka, farmaceuta to specjalista lekarstwowy, a kokto-popto to uproszczona wersja kontemplacji), co dowodzi wybornej orientacji twórczyni serii Anity Głowińskiej w psychologicznej specyfice rozwoju dziecka przedszkolnego.

Seria Kicia Kocia ma braciszka pozwali zrozumieć najmłodszym widzom towarzyszące im emocje oraz wyposażyć ich w niezbędne schematy radzenia sobie z codziennymi, ale z punktu widzenia kilkulatków, trudnymi sytuacjami, a przy okazji poszerzy ich zasób leksykalny i wiedzę o świecie; to przyjemna rozrywka, ale też bardzo cenna, nienachalna lekcja.

Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Izabela Kozielec, Katarzyna Krasoń, Mateusz Żebrowski