O psie, który jeździł koleją 2 nie odbiega jakościowo – ani pod względem estetyki, ani treści – od swojej pierwszej części. Barwna oprawa wizualna i dynamiczna akcja sprawią, że oglądający z pewnością nie będą się nudzić podczas seansu, czemu sprzyja również to, że film nie jest długi - a tym samym jest dostosowany do możliwości percepcyjnych młodych odbiorców.
Motyw miłości i przywiązania do psa – a w tym przypadku nawet dwóch psów - wzmacnia familijny charakter tej produkcji i podkreśla, jak ważna jest odpowiedzialność za życie i dobrostan innych, w tym także zwierząt.
Jednym z plusów O psie, który jeździł koleją 2 jest to, że młodzi widzowie nie będą mieli problemu z identyfikacją z dziecięcymi postaciami - nie tylko z główną bohaterką, ale na przykład i z najmłodszą dziewczynką (chociaż samotną i smutną, to rozwiązanie jej wątku daje nadzieję na zmianę i zdrową relację z mamą).
Jednocześnie warto zaznaczyć, że twórcy mogli położyć większy nacisk na aspekt moralny opowieści. Niektóre zachowania bohaterów – choć przedstawione w lekkiej, przygodowej konwencji – są co najmniej dyskusyjne. Dyrektor z tchórzostwa próbuje podmienić psa, główna bohaterka tuż po ciężkiej operacji wyrusza bez opieki dorosłych na niebezpieczne poszukiwania, a pracownik dopuszcza się porwania pupila, by przypodobać się przełożonej.
Ostatecznie wszystko kończy się dobrze, chociaż fabuła tym razem jest znacznie bardziej dramatyczna. Porwanie psa Lampo uruchamia ciąg niefortunnych zdarzeń, które prowadzą do ryzykownych, a momentami nawet niebezpiecznych sytuacji z udziałem zarówno ludzi, jak i zwierząt.
Chociaż film nie wyróżnia się ani fabularnie, ani realizacyjnie, należy docenić, że podejmuje w lekki sposób trudne tematy w ramach gatunku, który w polskim kinie wciąż jest słabo reprezentowany. Dzięki temu, mimo swoich niedoskonałości, produkcja może znaleźć odbiorców wśród młodszych i starszych widzów, i stanowić pretekst do rozmów o odpowiedzialności, odwadze i konsekwencjach podejmowanych decyzji.
Film wyraźnie ukazuje, że dobro i miłość wygrywają z pieniądzem i niektórymi zepsutymi dorosłymi, którzy na szczęście nie są jednowymiarowi. Generalnie, nie wszyscy bohaterowie są jednoznacznie źli albo dobrzy, co tworzy cały wachlarz ciekawych charakterów. Trzeba zaznaczyć, że to dzieci mają dużą sprawczość w rozwoju historii, ale całość domyka się dopiero wtedy, gdy dorośli przybiegają z pomocą.
Warto też wspomnieć, że tłem wydarzeń, a właściwie osobnym bohaterem, jest dworzec kolejowy. Miejsce magnetyczne, tworzące kochającą i wspierającą się społeczność. Niektóre sceny mogą zachęcić najmłodszych do zainteresowania się koleją; w szczególności te, kiedy Dyrektor śledzi Lampo przez GPS i opowiada o logistyce działania kolei.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Agnieszka Tambor, Tatiana Wasilewska
treści sporne:
znęcanie się nad zwierzętami (w niskim stopniu, ale jednak – porwanie, trzymanie w klatkach) / niebezpieczne zachowania oraz sytuacje/ negatywny obraz dorosłych jako osób niedecyzyjnych / nieposłuszeństwo wobec rodziców
treści wrażliwe (opisała: Marta Szydłowska):
w sferze formy: brak
w sferze fabuły: możliwe pojawienie się reakcji emocjonalnych u tych, którzy doświadczyli separacji, rozstania, lęku przed stratą lub niemożliwości kontaktu z bliską istotą / może wywołać wzruszenie, radość u osób wrażliwych na więzi ze zwierzętami / może pojawić się lęk, niepokój u widzów doświadczających zachwiania relacji opartej na prawdzie i bezpieczeństwie.
Po powrocie Zuzi z USA znika jej ukochany pies Lampo. Dziewczynka odkrywa, że na stacji czeka na nią inny czworonóg – suczka Luna. Razem z przyjacielem Antkiem wyrusza na pełną przygód wyprawę, by odnaleźć Lampo.
