Ciekawie poprowadzona historia rodziny, która mierzy się z samobójczą śmiercią ojca. Film jest przesiąknięty emocjami, ale wymaga skupienia, gdyż widz obserwując i słuchając bohaterów samodzielnie układa sobie kolejne wątki i wydarzenia. Dzięki temu projekcja Innego końca nie będzie jeszcze szerzej otwiera możliwość poruszenia tematu uważności wobec zachowania i uczuć bliskich osób, stanów depresyjnych, utrzymywania więzi oraz potrzeby bycia empatycznym.
Film jest pełnym autentycznych emocji portretem rodziny, która przeżyła tragedię i wciąż żyje w jej cieniu. Każdy z jej członków na własną rękę szuka sposobów na złagodzenie cierpienia, jednak dopiero wspólnie, po bezpośredniej konfrontacji z przeszłością, będą w stanie „pójść dalej”. Dużą siłą filmu są dialogi oraz ciekawe portrety poszczególnych bohaterów, którzy – podobnie jak wielu z nas w codziennym życiu – nie potrafią ze sobą rozmawiać na trudne tematy. Innego końca nie będzie zachęca do bliskości, uważności i rozmów – również o sprawach, które opierają się językowi.
Film jest dobrym punktem wyjścia do dyskusji na temat radzenia sobie ze stratą bliskiej osoby i tego, jak przygotować siebie samego i innych na dalsze życie. Pokazuje, iż każdy radzi sobie w tym procesie inaczej, podkreśla to, że mamy prawo szukać odpowiedzi oraz jak ważnym jest by obok znalazł się ktoś, kto nas wesprze.
Cenne w filmie jest ujęcie tematu depresji, nieumiejętności bądź niemożności zwrócenia się o pomoc, a także to, że odebranie sobie życia nie musi oznaczać braku miłości do rodziny, a bywa wynikiem głębokiego strachu osoby dotkniętej chorobą.
Film pomaga uświadomić młodym widzom, czym jest depresja, jak rozpoznawać jej objawy, jak pozostać wrażliwym na sygnały osoby chorej, a równocześnie pozostawia widza ze zrozumieniem faktu, iż tylko chorująca osoba może podjąć decyzję o przyjęciu pomocy. Dodatkowym kontekstem może być film Aftersun, będący retrospekcją dorosłej już córki, osieroconej przez ojca, który odebrał sobie życie w związku z depresją.
Ciekawym punktem wyjścia do dyskusji może być postać głównej bohaterki, Oli. To dziewczyna z ambicjami, która wyjechała do dużego miasta marząc o sukcesie i karierze. Po latach wraca w rodzinne strony nie w blasku chwały, lecz pełna wstydu i poczucia porażki. Jej losy i zachowania mogą posłużyć jako punkt wyjścia do rozmów o niełatwym zderzeniu marzeń z rzeczywistością oraz o radzeniu sobie z niepowodzeniami.
Decydując się na seanse zorganizowane należy dobrze dobrać grupę docelową, kierując się nie tylko granicą wiekową, ale i dojrzałością odbiorcy. Opiekun grupy powinien zostać powiadomiony o tematyce i wątkach obecnych w filmie przed wizytą w kinie. Projekcji powinna towarzyszyć rozmowa.
Warto, by projekcji towarzyszył psycholog, który przygotuje młodych widzów na treści filmu oraz porozmawia z nimi po projekcji filmu. Dla rodziców seans może być natomiast okazją do rozmowy o uczuciowym życiu dorosłych, stracie, wchodzeniu w ponowne związki i relacjami z dorosłymi dziećmi.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Kaja Łuczyńska, Iwona Bartnicka, Justyna Budzik
Samobójstwo. Przekleństwa. Depresja.
Po dłuższej nieobecności, Ola, najstarsza z trójki rodzeństwa, postanawia wrócić w rodzinne strony. Chociaż na pierwszy rzut oka wszystko wygląda znajomo, to w rzeczywistości życie jej bliskich ruszyło dalej. Mama ma nowego partnera, w garażu brakuje ulubionego samochodu taty, a rodzinny dom wkrótce ma zostać sprzedany. Relacje z bratem, siostrą i matką są dalekie od ideału. Ola wie, że to ostatni moment, aby pogodzić się z przeszłością i zacząć żyć na nowo. Pomogą w tym pełne ciepłych wspomnień rodzinne kasety video i zdjęcia znalezione na strychu.
