| Crossing to kino drogi, w którym ważna jest podróż w głąb siebie oraz uczenie się otwartości na drugiego człowieka. Podróż (ta realna i metaforyczna), w którą wybiera się główna bohaterka Lia, daje widzowi okazję do obserwacji różnych porządków: kulturowych, społecznych, ale i pokoleniowych. Film, poprzez zestawienie bohaterów reprezentujących wspomniane porządki, zarysowuje niezwykły portret dzisiejszego świata, w którym istotne jest, aby choć na chwilę odważyć się spojrzeć z perspektywy drugiej osoby – biorąc pod uwagę kraj, środowisko, z którego pochodzi, wiek, a przede wszystkim problemy, z jakimi się mierzy. Uważne, ale pozbawione oceny spojrzenie Levana Akina (podobnie jak w A potem tańczyliśmy) pozostawia widzowi przestrzeń, by ten samodzielnie wyciągnął wnioski. Filmowa rzeczywistość nie jest upiększona, a wypełniają ją bohaterowie z krwi i kości. Fabuła filmu jest nieustanym mierzeniem się ze stereotypami, które pojawiają się niezależnie od stopnia otwartości i zrozumienia. Crossing jest kinem poruszającym, czułym i uświadamiającym, że na zrozumienie i próbę pojednania nigdy nie jest za późno. Film w niesłychanie ciepły, a zarazem prawdziwy i daleki od ckliwości sposób opowiada o drodze od odrzucenia do akceptacji w rodzinie osoby transseksualnej, choć jednocześnie pokazuje, że często akceptacja przychodzi za późno. Historia i nieznana przyszłość każdego / każdej z trójki głównych bohaterów wciągają w równym stopniu, uwodząc widza autentycznością i wielowymiarowością. Dużym atutem filmu jest mało dostępna dla współczesnego polskiego młodego widza panorama współczesnego życia w Gruzji i Turcji - krajach na pograniczu kontynentów i kultur. Piękne kadry i nostalgiczna muzyka budzą pogłębioną refleksję i pozostają na długo w pamięci. Decydując się na seans warto dobrze dobrać grupę docelową, kierując się nie tylko wiekiem, ale i dojrzałością odbiorcy. Opiekun grupy powinien zostać powiadomiony o tematyce i wątkach obecnych w filmie przed wizytą w kinie. Projekcji powinna towarzyszyć rozmowa. Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Anna Gawrysiak-Knez, Katarzyna Michalska, Iwona Bartnicka |
| Wulgarny język, odniesienia seksualne. Przemoc słowna i systemowa. Wszechobecność alkoholu, seks, zachowania dyskryminujące, prostytucja. Znaczna część akcji rozgrywa się w dzielnicy miasta, w którym osoby transpłciowe zajmują się prostytucją, aby móc zapewnić sobie środki do życia. Są zdeterminowane, ale także pozbawione jakiejkolwiek szansy na zmianę swojego losu. Bardzo silnie wybrzmiewa wykluczenie społeczne oraz beznadziejność sytuacji. |
Lia (w tej roli Mzia Arabuli) jest emerytowaną nauczycielką. Kobieta złożyła obietnicę, że spróbuje się dowiedzieć, jaki los spotkał jej dawno zaginioną siostrzenicę Teklę. Kiedy od sąsiada Achiego (Lucas Kankava) dowiaduje się, że dziewczyna mogła opuścić Gruzję i przenieść się do Turcji, wraz z mężczyzną postanawia wyruszyć w podróż, by ją odnaleźć. Trafiają do Stambułu, który jawi się jako miasto możliwości, ale też przytłacza swoją wielkością. To jedno z tych miejsc, gdzie poszukiwanie kogoś, kto w dodatku nie chce być znaleziony, wydaje się szczególnie skomplikowane. Z pomocą nieco zdezorientowanym bohaterom przychodzi Evrim (Deniz Dumanli), walcząca o prawa osób transpłciowych. Lia i Achi przedzierają się przez kolejne miejskie zaułki, licząc, że trafią w końcu na Teklę.
