Mira

Mira opowiada o niepokojach związanych z wchodzeniem w nastoletniość 12-letniej tytułowej bohaterki. Symboliczne przejście z dzieciństwa w nowy etap życia, co w filmie podkreślają urodziny, obfituje w masę wyzwań i rodzi pytania o to, kim Mira się teraz czuje.

Te bardzo ważne kwestie twórcy filmu poruszają z niezwykłą wnikliwością, delikatnością, ale i dbałością o psychologiczną wiarygodność, wykorzystując zarówno aktorski potencjał odtwórczyń głównych ról, jak i czarno-białą animację rysunkową. Ta ostatnia służy do tworzenia scen z dzienniczka Miry, tłumaczenia jej (i widzom) zawiłych kwestii międzyludzkich, wypunktowywania najistotniejszych problemów, ale i budowania sytuacji komicznych czy poetyckich, gdy ta technika filmowa przenika do świata przedstawionego.

Osią dramaturgiczną filmu jest pojawienie się w klasie Miry nowej dziewczynki, popularnej wśród młodszych nastolatek  influencerki. Daje to młodym widzom przestrzeń do stawiania pytań o to, od kiedy mogą ich nas zacząć interesować tak „dorosłe tematy” jak poprawa swojego wyglądu czy zakochanie. Pokazanie relacji między bohaterkami pozwala bardzo prosto i bez moralizowania opowiedzieć  o różnych tempach dorastania, napięciach w grupie rówieśniczej, spełnianiu oczekiwań innych wbrew sobie, czy w końcu o presji, jaką wywierają na nas media społecznościowe.

Osobnym, niezwykle istotnym, blokiem zagadnień poruszanych przez twórców w tym filmie, jest pytanie o tożsamość w kontekście rodzinnym. Mira nie zna swojego taty, zna natomiast – jak sama mówi - wszystkich chłopaków swojej mamy. Jest ciekawa, co odziedziczyła po każdym z rodziców. Czy fakt, że mama nie potrafi znaleźć kogoś „dla siebie” oznacza, że i ona jest obarczona podobną cechą charakteru?

Ukazana w Mirze relacja między mamą a córką (a także babcią) jest niezwykle ciekawym opisem pokoleniowej dynamiki w czasach rodzin patchworkowych czy niepełnych. Ta międzypokoleniowa kobieca więź jest dobrym punktem wyjścia do rozmowy o modelach rodziny oraz o budowaniu własnej tożsamości.  

Ten film to także świetny przykład tego, jak różnią się dorosłe, nastoletnie i dziecięce definicje “zakochania”, “chodzenia ze sobą” czy “zauroczenia”. Zgłębianie tej tematyki z pomocą dzienniczka jest zresztą jednym z lepszych opisów tych trudnych kwestii, które twórcy potrafili przedstawić z wielkim wyczuciem.

Choć film jest skupiony na bohaterkach dziewczęcych, ich doświadczaniu świata i siebie, nie pomija jednak obecności w tym świecie chłopców, opisując ich na dwóch poziomach: przyjacielskim i obiektu westchnień. W tym aspekcie proponuje męskiej części widowni zobaczenie siebie z perspektywy emocji i oczekiwań dziewczyn, a także refleksję nad tym, czym się różni przyjaźń od innych typów relacji między obiema płciami. Nie jest to oczywiście obraz zrealizowany pod wrażliwość chłopięcego odbiorcy, ale ten punkt widzenia może okazać się dla niego interesujący.   

To produkcja zrealizowana bardzo sprawnie, z dobrym montażem, świetną grą aktorską, wciągającą muzyką, reprezentująca gatunek coming of age. Konwencja realistyczna i współczesne realia sprawią, że film będzie angażujący i aktualny dla młodych widzów. Towarzyszymy Mirze w wielu istotnych wydarzeniach procesu dorastania. To między innymi wspomniane wcześniej: zmiana dynamiki relacji w klasie ze względu na nową koleżankę, pierwsze próby świadomego kształtowania swojego wizerunku jako nastolatki a nie dziecka, zainteresowanie światem internetu i „dorosłymi” kobiecymi tematami, takimi jak makijaż, wygląd, miłość.

Tytułowa bohaterka przeżywa wiele sytuacji, w których młodzi widzowie mogą się odnaleźć; oni szukają swojego JA, a dorośli mają zadanie: mądrze towarzyszyć swoim dzieciom w wyborach, trudnościach i zagwozdkach relacyjnych.

Plusem duńskiej produkcji jest obyczajowość właściwa dla tamtego społeczeństwa – kiedy Mira chce się zakochać, nie ogranicza jej heteronorma. Poza tym grupa klasowa odzwierciedla różnorodność społeczną i kulturową. Ta subtelnie pokazana różnorodność to rozpoznawalna i mocna strona skandynawskich opowieści.

Po seansie warto porozmawiać i przede wszystkim otworzyć się na myśl, że każdy, niezależnie od wieku, potrzebuje akceptacji i miłości. Ten film pokazuje, że uczymy się relacji każdego dnia, a szukanie swojej drogi jest niezmiernie ważne.

Film oceniało 5. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Justyna Budzik, Łukasz Tura, Paula Zalewska