Góra mocy to wzruszająca a zarazem pełna humoru historia o nawiązaniu przyjaźni pomiędzy trójką dzieciaków wkraczających w okres dorastania: nieustraszoną Sam, niezdarnym Mallory'm oraz rezolutnym Maorysem o imieniu Bronco.
Film podejmuje trudne tematy dotyczące choroby, śmierci, żałoby, samotności, braku rodzicielskiej bliskości, jednak nie pozostawia widzów z uczuciem przygnębienia i bezsilności. Wręcz przeciwnie – daje dużą dawkę nadziei, a także skłania do rozmów o tym, co jest w życiu najważniejsze.
Wyprawa na majestatyczną górę Taranaki, która według maoryskiej legendy ma uzdrowicielskie moce, staje się także wspinaczką w sensie metaforycznym, gdyż bohaterowie pokonują własne słabości i rozwiewają obawy. Tak jak góra odsłoni swój szczyt zasłonięty gęstą mgłą, tak nastolatkowie skonfrontują się z prawdą, by móc zaakceptować trudne życiowe zmagania dotyczące przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości.
Mallory nie potrafi pogodzić się z przeszłością, dlatego podczas wędrówki szuka sposobu na ukojenie bolesnej tęsknoty za zmarłą mamą. Bronco ma problem z akceptacją teraźniejszości i dzięki wyprawie znajdzie w sobie odwagę, by wyrazić żal wobec zapracowanego, niedostrzegającego go ojca. Z kolei Sam, aby zaakceptować przyszłość, musi zmierzyć się z prawdą o własnym odchodzeniu wywołanym przez śmiertelną chorobę. Ta konfrontacja dokonuje się podczas ryzykownej eskapady, ale w przyjaznej atmosferze pełnej zrozumienia, dlatego prowadzi do ocalającego odkrycia, że więzi, bliskość, pamięć o tych, którzy odchodzą, pozwalają pokonać nawet największe egzystencjalne lęki.
Jest to przepiękna i sprawnie opowiedziana historia o przyjaźni zrodzonej z przypadku, o samotnym rodzicielstwie, o radzeniu sobie ze stratą lub chorobą najbliższych. Troje zupełnie różnych bohaterów tworzący wspaniałą jakość tego filmu; z jednej strony ich zupełnie odmienne charaktery dodają lekkości ujęciu trudnych tematów, z drugiej - widz czuje pewnego rodzaju napięcie związane z problemami, z którymi borykają się postacie, może się nimi utożsamić; a przy okazji uświadomić sobie, że w dzięki różnicom buduje się siła grupy, co jest bardzo wzmacniającą myślą.
Twórcy unikają pułapki sentymentalizmu, opowiadając o bólu przemijania i kruchości życia z niezwykłą szczerością i delikatnością. Dzięki wprowadzeniu postaci rodziców nastolatków, Góra mocy staje się także opowieścią o rodzinnych relacjach i wyzwaniach. Reżyserska wrażliwość Rachel House sprawia, że dorośli towarzyszący dzieciom mają szansę przejrzeć się w tym filmie jak w lustrze i uświadomić sobie, że nadopiekuńczość, pracoholizm czy nieprzepracowana żałoba mogą być źródłem bólu także dla ich dzieci.
Góra mocy to także piękna opowieść o poszukiwaniu siebie (kino drogi), swoich korzeni, opowieść o wielkim pragnieniu bycia częścią ważnej społeczności, ale także o wielkim pragnieniu i niesłabnącej nadziei na… cud. Ostatecznie to historia o pogodzeniu się z własnym losem. Twórczy stawiają również widzowi pytanie (na które sam każdy będzie musiał sobie odpowiedzieć): w jaki sposób (i czy w ogóle jest to możliwe) dorośli radzą sobie z lękiem o najbliższą osobę, a także z jej odejściem lub chorobą.
Zagadnienia poruszone w filmie sprawdzą się nie tylko na zajęciach z wychowawcą i edukacji zdrowotnej, ale również na języku polskim (np. jako kontekst do lektury Oskar i pani Róża) czy na lekcjach geografii lub biologii. Jeden z bohaterów określa siebie jako obrońcę przyrody i uosabia te proekologiczne postawy w sposób nienachalny. Dodatkowym walorem edukacyjnym jest nawiązanie do maoryskich przekazów kulturowych, przywołanie języka Maorysów (rdzennych mieszkańców Nowej Zelandii) oraz ich głębokiego szacunku wobec natury.
Największą siłą Góry Mocy jest to, że zrozumiałej i wartościowej warstwie fabularnej towarzyszy równie świetna warstwa formalna: reżyseria, muzyka, wybory operatorskie i montażowe tworzą trzymający napięcie obraz. Trio głównych postaci jest wyraziste i zabawne, ich postaci trójwymiarowe i pełnokrwiste. Bardzo cieszy też to, że w samych napisach filmu pojawia się stwierdzenia, że tworzyła go “cała masa ludzi”, i że jedną z ról „gra” góra Taranaki.
Seans Góry Mocy będzie z pewnością atrakcyjny dla młodych widzów, a przy tym mądrze i dowcipnie porusza trudne tematy, o których zawsze warto rozmawiać.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Maria Dutkiewicz, Monika Głowacka, Izabela Kozielec
treści sporne:
niebezpieczne i nieodpowiedzialne zachowania dziecięcych bohaterów (ucieczka ze szpitala chorej na raka dziewczynki i podjęcie działań ponad jej siły, ukrywanie się dzieci przed rodzicami w czasie wyprawy w góry) / wspominanie o śmierci mamy (nieprzepracowana żałoba) / sceny budujące napięcie (wędrówka przez bagna, gęsta mgła)
Motywy te są w filmie uzasadnione i stanowią ważne elementy fabuły, jednak wskazane jest ich omówienie z dziećmi i młodzieżą.
Taranaki to wulkaniczna góra dobrze znana z legend wszystkim mieszkańcom Nowej Zelandii. To właśnie ona staje się celem podróży trójki dzieci, z których każde ma inny powód, aby wejść na jej szczyt. Zmagająca się z nowotworem Sam wierzy w uzdrowicielską siłę góry, Mallory bardzo chciałby znaleźć przyjaciół, a Bronco od zawsze chciał podbić Taranaki, którą jego przodkowie darzą wielkim szacunkiem. Droga nie będzie łatwa – nie dość, że czeka ich starcie z dziką naturą, to paczka podróżników musi także uniknąć poszukujących ich rodziców. Wspólna wędrówka okaże się czymś więcej niż tylko wyprawą pełną przygód. Czy góra da im to, czego naprawdę potrzebują?
