Wróbel ma wszelkie walory subtelnego, łagodnego kina, opowiadającego o człowieku, który znalazł się na tak zwanym zakręcie życiowym. Obraz osadzony jest w realiach polskiej prowincji, która ukazana jest w sposób realistyczny i jednocześnie ciepły. Reżyser starał się nadać swojemu dziełu nieco poetycki charakter, co sprawia, że całość zyskuje na uniwersalności. Film z wyczuciem ukazuje piękno życia i jego przemijalność, dzięki prostej, czasem śmiesznej, a czasem smutnej i wzruszającej historii. Opowiada o losach samotnego człowieka spokojnie funkcjonującego w swoim świecie, którego życie zmienia się coraz bardziej, ponieważ pojawiają się nowe wyzwania i on musi stawić im czoła. Podjęte przez głównego bohatera wyzwania życiowe mogą się wydawać odległe i nierealne nie tylko dla młodego widza. Ostatecznie jednak Remek (świetnie zagrany przez Jacka Borusińskiego) mierzy się z tym, co może spotkać każdego z nas w każdym momencie życia. Spoiwem filmu są relacje, przez które ta postać musi niejako „przebrnąć”, ponieważ to one są bramą do nowego życia. Czy lepszego? Pewnie nie, ale innego. Być może ta gotowość na zmianę, która kiełkuje w głównym bohaterze przez cały film, jest jego największą wartością. Wróbel z niezwykłym ciepłem, lekkością i nienachalną empatią podejmuje trudne i ważne tematy. Główny bohater jest nieco zdziwaczały, żyje w samotności, a jego pasjami i rozrywkami są gra w piłkę nożną (w najlepszym wypadku mierna), czytanie encyklopedii (oczywiście papierowej) i pogrywanie na gitarze (jednego utworu). Ma świetną pamięć. Nie ma za to raczej jakichkolwiek celów, marzeń czy aspiracji. Każda z wykonywanych czynności przynosi mu zadowolenie tu i teraz. Już tu jego postać stanowi doskonały pretekst do rozmów z młodymi ludźmi – czy takie życie jest/może być pełne? Czy Remek jest szczęśliwy? Czy chcielibyśmy żyć tak, jak on? Może się paradoksalnie okazać, że listonosz ma wiele wspólnego z młodym człowiekiem stającym u progu dorosłości – nie tak rzadko przecież bez choćby mglistego pojęcia o tym, jak chciałby przeżyć swoje życie. W przypadku Remka nowe życie samo do niego przyszło, ale i tak to on sam musiał podjąć decyzje, czy je przyjąć. A potem potwierdzić te decyzje czynami. Te zaś były „po prostu” zgodne z sercem. Remek ma przeróżne problemy, ale sobie z nimi radzi, bo ma „supermoce”- jest autentyczny i otwarty, choć to drugie, nieustannie bombardowane silnie zakorzenionymi przyzwyczajeniami, a także, co bardzo istotne – doświadczeniami sieroty – jest dla niego bardzo trudne. Film uczy, że jednak warto taki trud podejmować, bo wtedy życie, jak kadry filmu w ostatnich scenach, staje się nieco jaśniejsze i bardziej kolorowe. Seans może być pretekstem do rozmów o pasji, dojrzałości, odpowiedzialności i starości; a także o różnych aspektach dramatyzmu, tragizmu i komizmu. Podczas pracy z młodym widzem warto nawiązać do twórczości Andrzeja Jakimowskiego oraz Andrzeja Barańskiego (któż jak nie oni tak pięknie i z wyczuciem przedstawiali polską prowincje). Nastrój, klimat i poetyka stosowana przez tych twórców może być pomocna w budowaniu poczucia estetyki, wrażliwości i wiedzy o naszym kraju. Poza tym warto zwrócić uwagę, że bohater filmu czyta tomik poezji Andrzeja Bursy, co dla dojrzalszej młodzieży może być pretekstem do poznania tego poety. Ciekawą korelacją może być też wykorzystanie przez Andrzeja Barańskiego wiersza Fiński nóż Bursy w filmie Nad rzeką, której nie ma pięknego obrazu, który w poetycki, niebanalny sposób ukazywał problemy i pierwsze wybory życiowe młodych ludzi.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Michał Kubica, Elżbieta Piotrowicz, Weronika Rolnik |
Pojawia się w filmie krótka i subtelna, choć dosłowna scena erotyczna. Obecne są również przekleństwa. Ponadto w tle głównych wydarzeń ukazane są działania bohaterów poza prawem (dopuszcza się ich przede wszystkim Pedro) – kradzieże, wykręcanie śrub mocujących szyny kolejowe oraz handel narkotykami.
Remek Wróbel to listonosz i zapalony piłkarz amatorskiej drużyny. Dobiega czterdziestki, wiedzie życie kawalera. Z pasją studiuje encyklopedię, ćwicząc swoją nadzwyczajną pamięć. Poza obrotnym, prowadzącym szemrane interesy, przyjacielem Pedrem nie ma na świecie nikogo bliskiego. I dobrze mu z tym. Pewnego dnia wszystko się zmienia – jego poukładane życie wywraca się do góry nogami, do tego niespodziewanie pojawiają się w nim nowa, wygadana sąsiadka Marzenka i dziadek, którego do tej pory nie znał. Remek będzie musiał się nauczyć, jak zrobić lemoniadę, gdy życie daje ci cytryny.
