| Oparty na wspomnieniach Amy Liptrot film The Outrun pokazuje życie prawdziwe: tragiczne i wspaniałe zarazem. Przestrzega przed zgubnymi i nieodwracalnymi skutkami alkoholizmu, nie oceniając uzależnionych. Szuka przyczyn ich zachowań, nie usprawiedliwiając ich. Pokazuje, jak można sobie radzić – nie tylko z nałogiem, ale i z życiem w ogóle; jak wśród niebezpieczeństw i cierpień odnaleźć piękno i szczęście. To, co wyróżnia The Outrun od podobnych obrazów, jest skupienie się nie na nałogu bohaterki, ale na mozolnym procesie zdrowienia, powiązanym z trudnym powrotem w rodzinne strony. Sposób pokazania radzenia sobie Romy z traumami z dzieciństwa oraz ciągłą walką o utrzymanie trzeźwości doskonale wpisuje się w działania profilaktyki antyalkoholowej w szkołach. Szczególnie ciekawe jest pokazanie istoty nałogu, jako ciężkiej choroby, z której nigdy się nie wychodzi i która towarzyszy alkoholikom przez całe życie, nawet kiedy pozostają trzeźwi. Produkcja w przekonujący sposób ukazuje przemianę głównej bohaterki: z nadużywającej alkoholu, wielkomiejskiej imprezowiczki we wrażliwą, samoświadomą dorosłą kobietę, żyjącą w harmonii ze światem i samą sobą. The Outrun to film-przestroga, który skutecznie ostrzega przez konsekwencjami picia i pokazuje, jak trudno jest wyjść z uzależnienia. Warto porozmawiać z młodzieżą o postawie Rony, która ostatecznie pozwala jej osiągnąć cel. Bohaterka przede wszystkim chce się leczyć. Wie, że jest to bardzo trudne i mimo wszystko podejmuje wysiłek. Najważniejsze zaś jest to, że nie poddaje się, gdy ponosi porażkę, lecz wstaje kolejnego dnia i zaczyna walkę od nowa. Gdy coś nie działa, szuka nowych dróg, wciąż eksperymentuje, nie poddaje się nie tylko w walce, ale też w poszukiwaniu nowych rozwiązań, gdy stare zawodzą. Jak mówi zaprzyjaźniony z Roną sprzedawca, również alkoholik: walczy się dzień za dniem, małymi krokami, które nigdy nie staną się łatwe, ewentualnie mniej trudne. Zdanie to wraz z postawą bohaterki można odnieść do każdego życiowego celu. Istotnym tematem filmu jest również choroba psychiczna ojca Rony. Wydaje się, że to właśnie dwubiegunowość rodzica przyniosła bohaterce ponadprzeciętną wrażliwość – która stała się najpierw jej zgubą, a potem wybawieniem. O tej obosiecznej mocy wielkich wrażliwości również warto z młodymi ludźmi porozmawiać. W filmie pojawia się również temat ochrony przyrody i ekologii. Główna bohaterka zaangażowana jest w ochronę zagrożonego gatunku (ptaka derkacza), opowiada o znaczeniu wodorostów oraz możliwościach ich wykorzystania, np. do zmniejszenia ilości gazów cieplarnianych emitowanych przez hodowlę bydła. Ponadto główna bohaterka odnajduje duchową i psychiczną równowagę właśnie w kontakcie z dziką naturą, poprzez świadome z nią obcowanie – tego rodzaju motyw może zachęcać młodych widzów do przemyślenia swojej relacji z przyrodą. Duża ilość “pobocznych” wątków oraz eseistyczna forma filmu (narracja głównej bohaterki, przeplatana onirycznymi retrospekcjami, fragmentami filmów dokumentalnych i animowanych) może być trudna dla odbioru przez młodych widzów. Fragmenty operujące na symbolice kolorystycznej oraz niechronologiczna narracja może być dla nich niezrozumiała, dlatego też warto aby przed filmem przygotować młodzież do odbioru dzieła oraz po seansie poświęcić czas na dyskusję i omówienie problematycznych fragmentów. Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Kaja Łuczyńska, Izabela Wyppich, Weronika Rolnik |
Sceny pokazujące spożywanie alkoholu, pijaństwo, stany deliryczne. Sceny ukazujące chorobę psychiczną ojca bohaterki (dwubiegunowość – w czasie ataku choroby ojciec krzyczy, wybija szyby w domu). Palenie papierosów przez główną bohaterkę.
Kiedy 29-letnia studentka biologii Rona powraca na Orkady po ponad dziesięciu latach, wspomnienia z dzieciństwa łączą się z ostatnimi latami życia spędzonymi w Londynie. Zabiera nas z powrotem do czasów, kiedy zagubiła się w imprezowej scenie Hackney i zakochała w Dayninie. Ale wtedy też stopniowo alkohol przejął kontrolę i Rona straciła wszystko i wszystkich, na których jej zależało.
