Święta z Astrid Lindgren

Animowana ekranizacja czterech klasycznych opowieści Astrid Lindgren, które zabrano w klamrę filmu świątecznego. Osią jest film aktorski, który spina wszystko w świąteczną całość. Każda z czterech opowieści wykorzystuje inny sposób animacji (zarówno 2D i 3D), co sprawia, że obraz jest różnorodny wizualnie, a poszczególne rozdziały są krótkie, rozróżnialne i łatwo przyswajane.

Opowieści są proste, ale poruszają tematy uniwersalne i ponadczasowe – takie jak bezinteresowna pomoc, przyjaźń, pomoc, uczenie empatii, miłość, samodzielność, pomoc potrzebującym. Robią to w sposób prosty i wzruszający, ale też niezaprzeczalnie niewspółczesny – bohaterowie żyją w świecie przypominającym początek dwudziestego wieku.

Każda z historii niesie ważne przesłanie, mimo że czas akcji jest dawny i prezentuje realia odległe od dzisiejszego świata, zwłaszcza jeśli chodzi o model wychowawczy. Wszystkie dzieją się w nieokreślonej przeszłości, co może być miejscami niezrozumiałe dla najmłodszych widzów, a więc wymagające wyjaśnienia. Jednak oferują klasyczne ciepło, humor i spokojne tempo znane z twórczości Astrid Lindgren. A wspólny seans może być pierwszym krokiem w eksploracji literatury oraz innych ekranizacji książek tej wybitnej pisarki.

W głównej opowieści - łączącej wszystko w jedną całość - wartościowe jest przywiązanie chorych dzieci do lektury, ich ciekawość baśniowego świata i potrzeba czytania. Mimo że znalazły się w trudnej sytuacji (choroba przed świętami, konieczność pozostania  w  łóżku), odnajdują przyjemność w wyobrażonych podróżach do świata fantazji.

Pierwsza historia (w której ojciec chłopca zamyka go w drewutni za zabawę, do której był zachęcany przez innego dorosłego) jest problematyczna; ojciec stosuje dotkliwą karę za złe według niego zachowanie, ale ten wątek może być przecież pretekstem do rozmowy o granicach i bezprzemocowej komunikacji. 

W drugiej historii (Nils) mały chłopiec pochodzi najpewniej z bardzo biednej rodziny, ponieważ rodzice są zmuszeni zostawiać go na długie dnie samego, kiedy idą do pracy w fabryce, a w domu jest skromnie. Mimo to, dzięki wyobraźni, chłopiec znajduje przyjemność w przygodach z wymyślonym przyjacielem.

Trzecia opowieść - z liskiem, skrzatem i dziewczynką wierzącą w magiczne istoty- ma bajkowo- baśniowy charakter, jest ponadczasowa i nie budzi żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

W historii o Kajsie pokazany jest moment przymusowego przejęcie przez dziewczynkę roli osoby dorosłej (sprzątanie, sprzedaż wyrobów), kiedy babcia ulega wypadkowi – tu warto porozmawiać o konieczności istnienia sieci wsparcia, zarówno tych nieformalnych, jak i instytucjonalnych.

Wszystkie te tematy oczywiście należy podejmować językiem adekwatnym do wieku i wiedzy małych widzów.

Każda z czterech opowieści jest dość krótka, co także należy zaliczyć na plus – krótkie historie nie wymagają od dziecka skupienia na godzinnej historii od początku do końca; a każdą z historyjek można z powodzeniem wykorzystać osobno, co daje możliwość skoncentrowania się na treści i formie każdej z nich oddzielnie.

Połączenie filmu aktorskiego oraz animacji pozwali na rozmowę nie tylko o fabule czy przesłaniu filmu, ale także o sposobie jego realizacji. A to może być punktem wyjścia do ciekawych działań plastycznych.

Film jest spokojny; nie jest przeładowany treściami, ani nie należy do obrazów przebodźcowujących dzieci. Merytorycznie można uznać te opowieści za nieco anachroniczne, ale nie obniża to zasadniczo pozytywnej oceny tego obrazu.  Dzięki temu można pokazać najmłodszym widzom, jak świat i podejście do dziecka się zmieniają. Poznanie tych odległych czasowo historii ma wartość, zwłaszcza kiedy porówna się sytuację dzieci z opowieści do obecnych standardów wychowawczych i ekonomicznych.

Film oceniało 5. ekspertów. Eksperci rekomendujący film; Justyna Budzik, Maria Dutkiewicz, Izabela Kozielec, Agnieszka Tambor