Film Niezwykły chłopak w dość prosty, ale przystępny sposób ukazuje proces budowania relacji syna z ojcem. Ten pierwszy to Wolfgang, 10-letni chłopiec ze spektrum autyzmu, bardzo wysokim IQ oraz talentem muzycznym. Ojciec jest zabieganym aktorem, który dotąd nie miał żadnego kontaktu z chłopcem, lecz musiał przejąć nad nim opiekę po śmierci matki.
Podjęte w filmie wątki takie jak przepracowanie traumy, budowanie relacji czy akceptacja drugiej osoby, mogą być cennym materiałem do poszerzonej dyskusji na temat inności we współczesnym świecie. Obraz jest też cenną lekcją na temat tego, że niektóre porażki (wychowawcze, relacyjne, ambicjonalne) mogą być przekute w sukces i są tylko drogą do celu, który bywa bardziej wartościowy. W tym sensie film jest dobrym narzędziem do pracy z osobami z zaburzeniami psychicznymi oraz osobami ze spektrum autyzmu.
Niezwykły chłopak pokazuje drogę, jaką muszą przejść dwie osoby, żeby się „dotrzeć” i zrozumieć. Muzyka koi duszę, ale zrozumienie ze strony bliskiej osoby to klucz do otwarcia się i nauczenia współżycia w społeczeństwie i ze sobą samym. Dogranie się, przyswojenie wyuczonych zachowań może zająć czas, ale przy szczerości i zaangażowaniu można wiele zyskać.
Warto zauważyć, że naczelny temat filmu podlega pewnym uproszczeniom. Główny bohater ze spektrum autyzmu jest wybitnie uzdolniony, ma pewne widoczne rytuały, a w chwilach przebodźcowania zaczyna liczyć. Tymczasem współczesna nauka (psychiatria, psychologia oraz metody terapeutyczne) nakazywałaby raczej mniejszą stereotypizacje osób neuroatypowych.
Młodsi widzowie mogą mieć problem ze zrozumieniem niektórych elementów filmu, ponieważ fabuła skupia się przede wszystkim na sytuacji ojca. Niezwykły chłopak pokazuje jego bolączki oraz zmagania jako dorosłego opiekuna, który musi zmienić podejście i spojrzeć na swoje dziecko w inny sposób. Produkcja dotyczy więc bardziej doświadczeń rodzicielskich.
„Młodzi Młodym” – głosy młodych widzów:
Twórcy świetnie ukazują zderzenie dwóch skrajnych światów: nadwrażliwego, przedwcześnie dojrzałego geniusza (nieprzypadkowo noszącego brzemię Mozarta) oraz zagubionego ojca-aktora. Ta przepaść uwidacznia się w prozaicznych, codziennych wyborach: pianino czy telewizor, kawa czy płatki. Film stawia trafną diagnozę: na dar bycia wybitnym oraz na dar bycia rodzicem często nie da się przygotować, a życie okazuje się sztuką improwizowania.
Do ludzi z wrażliwą duszą lepiej mówić z całym sercem i być szczerym — film jest tego twardym dowodem. Film przypomina o tym, jak istotne w życiu jest umiejętność niepoddawania się niepowodzeniom, bez względu na okoliczności. Przypomina, że warto z empatią i ze zrozumieniem podchodzić do siebie oraz innych.
Film oceniało 3. ekspertów ZEF. Eksperci rekomendujący film: Michał Kubica, Paula Zalewska
Film oceniali również studenci Kultur Mediów (UŚ) w ramach projektu „Młodzi Młodym”: Taisja Perinha, Wojciech Olej
treści sporne:
samobójstwo matki / próby samobójcze / ataki paniki / utrata przytomności / intensywność emocji głównego bohatera
Uwaga! Decydując się na wykorzystanie tego filmu na zajęciach szkolnych należy dobrze dobrać grupę docelową, kierując się nie tylko granicą wiekową, ale i dojrzałością odbiorcy. Przed wizytą w kinie opiekun powinien zapoznać się z tematyką i wątkami obecnymi w filmie. Projekcji powinna towarzyszyć rozmowa.
Po nagłej śmierci matki, dziewięcioletni Wolfgang (Jordi Catalán), wyjątkowo uzdolniony chłopiec z IQ 152 i cechami ze spektrum autyzmu, zostaje zmuszony do zamieszkania z ojcem, Carlesem (Miki Esparbé), którego nigdy wcześniej nie widział. Wolfgang, uporządkowany i dążący do doskonałości, nie potrafi znieść chaotycznego stylu życia ojca, którego uważa za prymitywa. Chłopiec marzy o jednym - uciec do Paryża i tak jak jego matka, dostać się do prestiżowej Akademii Muzycznej Grimalda, a dalej zostać najlepszym pianistą na świecie. Kiedy Carles odkrywa jego plan, musi podjąć najważniejszą decyzję w swoim życiu: zrealizować własne marzenie o karierze aktorskiej czy poświęcić się, by stać się ojcem, jakiego Wolfgang naprawdę potrzebuje.
