Małe miłości to poruszająca historia o relacji matki i córki, które po latach rozłąki próbują odbudować więź podczas wspólnych wakacji w nadmorskim miasteczku. Jego walorem jest emocjonalna głębia, gdyż film jest wnikliwym portretem relacji rodzinnych i wewnętrznych przeżyć bohaterów. Jego atuty to także uniwersalność tematu (opowieść o drugiej szansie, przebaczeniu i potrzebie bliskości; o codzienności, w której o wspólnym funkcjonowaniu w powszedniości decydują zazwyczaj drobiazgi) oraz subtelny humor i ciepło, a także to, że historia opowiedziana jest z wrażliwością i dystansem, bez patosu. To propozycja dla widzów ceniących kino emocji i autentyczność; skłania do refleksji nad tym, co naprawdę ważne w relacjach międzyludzkich.
Choć przez większość czasu młodym odbiorcom może być ciężko zidentyfikować się z problemami dojrzałych bohaterek, to jednak trudności w ich relacji są na tyle autentyczne i powszechne, że bez trudu można je uniwersalizować. Potwierdza to pojawienie się młodszego bohatera, którego dylematy i lęki są podobne do tych, które przeżywają główne bohaterki.
Małe miłości mówią o tym, z czego młodzi widzowie często jeszcze nie zdają sobie sprawy, a co może stać się udziałem wielu z nich: nagła choroba lub wypadek rodzica oraz potrzeba modyfikacji własnych planów, by móc zająć się nim przez pewien czas. Powrót bohaterki do rodzinnego domu oraz ponowne przebywanie z matką 24/h uświadamia wiele ważnych wątków, jak starzenie się, dojrzewanie - zwłaszcza emocjonalne, prowadzenie własnego, odrębnego życia, relacje na odległość (związki, ale i relacje rodzinne), różnica pokoleń.
Teresa (córka) i Ani (matka) na nowo zbliżają się do siebie, ale i ścierają o najdrobniejsze szczegóły. To pozwala nam obserwować, że rodzice nie zawsze rozumieją konieczność odcięcia przysłowiowej pępowiny oraz jak ich krytyka wpływa na obniżenie wartości także u dorosłych już dzieci. To również film o dokonywaniu wyborów, stawianiu kolejnych kroków oraz uzależnianiu ich lub uniezależnianiu od drugiej osoby. W tym kontekście warto przywołać i omówić z młodzieżą postać młodego Jonása, z którą łatwiej będzie się im zidentyfikować.
Małe miłości opowiadają o trudach codziennych relacji; niektóre z nich są toksyczne czy wręcz przemocowe, ale pokazane są w sposób niebywale subtelny i bezprzemocowy, co jest wielkim atutem tego filmu jako materiału o potencjale edukacyjnym.
Twórcy nie pokazują historii o wielkich dramatach czy patologiach. To film subtelny i dlatego bezpieczny dla młodych widzów; także tych, którzy być może na co dzień doświadczają trudów w relacjach rodzinnych.
Film nie ma wartkiej akcji, ale dzięki temu daje możliwość przyglądania się i analizowania tego, co dzieje się między bohaterami. Nie jest pozbawiony subtelnego humoru. Jego wartością jest czułe spojrzenie na wszystkie prezentowane postacie oraz wakacyjny klimat, który ociepla podejmowane tematy trudnych relacji rodzinnych; temu służy także jego estetyka – piękne, jasne zdjęcia i klimatyczna ścieżka dźwiękowa tworzą kameralną, intymną atmosferę.
Dobrym pomysłem będzie wygłoszenie przed seansem krótkiej prelekcji, w której prowadzący uprzedzi ewentualne zniechęcenie młodych odbiorców przed przesadnie „dojrzałym” kinem, jakim jawić się mogą Małe miłości.
Film oceniało 3. ekspertów. Film rekomendują: Iwona Bartnicka, Dominika Zielińska, Emila Żuber
treści sporne:
nagość (przebierająca się kobieta – widok nagich piersi)
treści wrażliwe (opisała: Marta Szydłowska):
w sferze formy: brak
w sferze fabuły: możliwe pojawienie się smutku u osób doświadczających poczucia osamotnienia w kontaktach społecznych i relacjach rodzinnych lub rodzinach niepełnych / możliwe pojawienie się złości u osób żyjących w relacjach rodzinnych, w których dochodzi do przekraczania granic ze strony opiekunów
Małe miłości to esencja wakacyjnego kina – skąpany w słońcu film o miłości, życiowych wyborach i związkach na odległość, do których reżyserka przewrotnie zalicza także relacje dorosłych dzieci ze starzejącymi się rodzicami. Z lekkością, czułością i humorem opowiada o wielkich emocjach. Zeskrobuje urazy jak starą farbę ze ścian, a tęsknoty i fantazje puentuje tanecznymi, popowymi piosenkami. Twórcy filmu dają drugą szansę pogrążonym w kryzysie relacjom, nie oceniają miłosnych pomyłek, dowartościowują samotność z wyboru, a przede wszystkim ze zrozumieniem portretują jeden z najbardziej burzliwych związków: matki i córki.
